header-afbeelding

Blog Monique Smit-Hannôt: Ik begrijp niet dat hij me niet begrijpt, begrijp je?

22 februari 2018

Als we praten, focussen we ons meestal op wát en zelden op hóe de ander iets zegt. Of we maken afspraken en dan blijkt later dat we niet goed hebben getoetst of we wel hetzelfde bedoelen.

Twee voorbeelden:

Knallende ruzie

Annabel en Youp hebben een gezondheidscentrum opgericht. Ze hebben een visie gevonden op een website van een ander centrum die hen beiden aansprak. Onder het motto ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’ hebben ze die visie gekopieerd en zelf gebruikt. Nog geen jaar later hebben ze knallende ruzie. Annabel wil absoluut dat ze van 8 uur ’s morgens tot 22 uur ’s avonds open zijn en Youp heeft afspraken gemaakt met een klassiek homeopaat om twee dagdelen per week een kamer te huren. Ze vinden beiden het idee van de ander volslagen onzin en wijzen allebei de ander op hun visie, waar ze het toch over eens waren?  "Wij bieden laagdrempelige zorg" staat er onder andere in. Tja, voor Annabel betekent dat ruime openingstijden en voor Youp dat patiënten ook kunnen kiezen voor complementaire methoden. Met de algemene woordkeus kon iedereen het eens zijn, maar wat bedoelden ze ermee?

Zooitje ongeregeld

Dirk en Madelon zijn beide aangesloten bij een groepje dat een project voor mensen met schouderblessures wil starten. Madelon neemt als eerste het woord en vertelt vlot en met brede gebaren hoe ze de ideale situatie voor de patiëntengroep voor zich ziet: goede samenwerking over domeingrenzen heen, zoveel mogelijk in de eerste lijn en in juli 2018 klaar om te starten. Dirk zit met de armen over elkaar geslagen en ziet enthousiasme bij anderen. Hij snapt dat enthousiasme niet, want hij vindt het verhaal van Madelon veel te vaag en weinig concreet. Hij is hier naartoe gekomen met een lijst met zaken die hij belangrijk vindt voor een dergelijk project. Bijvoorbeeld voorkómen dat partner A. de eerste viool gaat spelen. Of dat de patiënten aan iets moeten meedoen dat niet goed doordacht is. Dirk verzamelt moed om zijn mening te uiten. Hij legt puntsgewijs uit wat hij belangrijk vindt voor het bewaken van de kwaliteit van hun project en merkt hoe de anderen, en vooral Madelon, fronsen en zuchten. "Daar komen we later wel uit", meent iemand, "Laten we nu eerst maar beginnen". "Beginnen?", denkt Dirk geërgerd, "Waarmee dan? Wat een zooitje ongeregeld!".

Woordkeuze en lichaamstaal

We hebben allemaal bepaalde voorkeurspatronen hoe we dingen aanpakken en hoe we binnenkomende informatie filteren. En dat uit zich in de taal die je dan gebruikt: woordkeuze en lichaamstaal. Die patronen kunnen soms zo uiteenlopen dat mensen elkaar echt niet begrijpen en er irritatie optreedt, terwijl ze heus over hetzelfde onderwerp praten of hetzelfde doel voor ogen hebben. En niemand heeft schuld, het is gewoon een andere manier waarop iemand kijkt, luistert, iets van je aanneemt of als actie oppakt. Het verklaart wel waarom je met de één altijd zo lekker en makkelijk praat en bij de ander steeds het gevoel hebt dat het schuurt.

Madelon uit het voorbeeld denkt in grote lijnen en ze heeft een globaal toekomstbeeld waar ze naartoe werkt. Ze spreekt in algemene en niet-specifieke woorden als ‘goed’ en ‘zoveel mogelijk’ en neemt als proactief type graag als eerste het woord. Dirk kijkt bij projecten graag naar leerervaringen uit het verleden om problemen te voorkómen en pas daaruit bouwt hij een plan. Hij is bedachtzaam en laat iets graag bezinken alvorens te reageren. Ze ergeren zich aan elkaar en dan is Dirk ook nog geïntimideerd door het meteen-al-een-mening-hebben van Madelon.

Dirk en Madelon zijn overigens geen vaste ‘types’. Een proactieve Dirk had bijvoorbeeld juist met verve zijn detaillijst met belangrijke dingen als opening gebracht en misschien zat een Madelon zich dan stilletjes in haar stoel te ergeren aan Dirks gebrek aan visie…

Herken jij aspecten van Dirk of Madelon of van beide bij jezelf of bij anderen?

Vertalen en verbinden

Naarmate meer mensen bij elkaar zijn, zijn er ook meer verschillen. Dus bij samenwerkingstrajecten, netwerken of projectgroepen is dit altijd zichtbaar. Zeker in de opstartfase is het daarom prettig een onafhankelijk voorzitter te hebben die naast de inhoud ook aandacht heeft voor het proces en als nodig kritische vragen stelt om dingen te verduidelijken.

In de trajecten die ik doe vanuit ZorgImpuls, vind ik het proces tussen mensen erg belangrijk. Ik ben de mediator, de vertaler en de verbinder die de verschillen her- en erkent en complementair laat zijn. Zodat het geheel meer wordt dan de som der delen.

Ik ben benieuwd wat dit bij je oproept. Bedenk je hierdoor dat je dat ene onderwerp toch nog nader in je netwerk wilt bespreken? Of zie je nu mogelijkheden voor een vastgelopen traject? Ik denk graag met je mee.

Meer weten? Neem contact op met Monique Smit-Hannôt

Blijf op de hoogte!


of bekijk de meest recente nieuwsbrief
ZorgImpuls

krachtige partner voor regionale en wijkgerichte zorg

Schiedamsedijk 41a 3011 ED  ROTTERDAM KvK nummer: 24354313

010 - 24 10 222